PRA

A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
Ó
P
Q
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ż
Ź
Strona:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11

Beet curly top virus

Podsumowanie Analizy Zagrożenia Agrofagiem (Ekspres PRA) dla
Beet curly top virus
Obszar PRA: Rzeczpospolita Polska
Opis obszaru zagrożenia: W sytuacji przedostania się wirusa i zawleczenia jego wektora na teren PRA zagrożony może być obszar całego kraju, ze szczególnym uwzględnieniem regionów, gdzie intensywnie uprawiane są buraki cukrowe oraz ziemniaki.
Główne wnioski:
Beet curly top virus ma bardzo szeroki i zróżnicowany zakres roślin żywicielskich obejmujących ponad 300 gatunków roślin dwuliściennych zaklasyfikowanych do 44 rodzin, z których duża część występuje na całym terenie PRA. Wirus powoduje znaczne straty w uprawach gospodarczo ważnych roślin jak np. burak cukrowy, ziemniak, pomidor, które są uprawiane w wielu regionach Polski. Dotychczas BCTV wykrywany był głównie w Ameryce Północnej, gdzie powodował duże straty w jakości i ilości plonów. W Europie był stwierdzany jedynie w regionie śródziemnomorskim (Włochy, Cypr, Turcja). Za rozprzestrzenianie wirusa odpowiedzialne są głównie wektory C. tenellus i C. opacipensis, które powszechnie występują w Ameryce Północnej i śródziemnomorskiej części Europy. To właśnie wymogi klimatyczne niezbędne do prawidłowego rozwoju owadów są czynnikiem ograniczającym rozprzestrzenianie wektorów i ekspansję BCTV na teren centralnej i północnej części Starego Kontynentu, w tym także Polskę. Z tego względu oraz z powodu bardzo trudnego przenoszenia mechanicznego tego patogenu prawdopodobieństwo rozprzestrzeniania BCTV na terenie PRA (np. wraz ze sprowadzonym zainfekowanym materiałem roślinnym) jest niskie. W sytuacji zmian klimatycznych umożliwiających zasiedlenie obszaru PRA przez zawleczone owady – wektory - przedostanie się BCTV może skutkować rozwojem infekcji, które mogą mieć wpływ i powodować straty w jakości i ilości plonów roślin gospodarczo ważnych.Ochrona roślin przed wirusami polega na systematycznej kontroli materiału roślinnego sprowadzanego do kraju oraz na likwidowaniu zainfekowanych roślin oraz wektorów owadzich, które mogą bytować na roślinach bądź owocach. Ma to na celu wyeliminowanie wszelkich źródeł wirusa i jego wektorów, które jak dotąd nie były wykrywane na terenie PRA.
Ryzyko fitosanitarne dla zagrożonego obszaru
(indywidualna ranga prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście dokumentu)
Wysokie   Średnie   Niskie X
Poziom niepewności oceny:
(uzasadnienie rangi w punkcie 18. Indywidualne rangi niepewności dla prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście)
Wysoka X Średnia   Niska  
Inne rekomendacje:

Beet pseudoyellows virus

Podsumowanie Analizy Zagrożenia Agrofagiem (Ekspres PRA) dla ‘Beet pseudoyellows virus

Obszar PRA: Rzeczpospolita Polska

Opis obszaru zagrożenia: cały obszar Polski, na którym znajdują się naturalne rośliny żywicielskie wirusa należące zarówno do roślin uprawnych, ozdobnych i chwastów roślin uprawnych.

Beet pseudoyellows virus ma szeroki i zróżnicowany zakres roślin żywicielskich, obejmujący zarówno gatunki uprawnych roślin dyniowatych, wiele gatunków roślin ozdobnych oraz chwastów, z których większość występuje na całym terenie PRA. Wirus powoduje pogorszenie kondycji roślin i straty plonu (40-60 %) roślin dyniowatych: ogórka, dyni, cukinii, melona, które są także uprawiane w wielu regionach na terenie PRA. Dotychczas BPYV wykrywany był w Ameryce Północnej (Kanada, Kostaryka, USA), Azji (Japonia), Oceanii (Australia, Nowa Zelandia), a w Europie na terenie: Bułgarii, Cypru, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii i Włoch. Za rozprzestrzenianie wirusa odpowiedzialny jest wektor - mączlik szklarniowy (T. vaporarium), który powszechnie występuje w ponad 50 krajach na całym świecie w tym także na obszarze PRA. W sytuacji przedostania się wirusa na teren PRA wraz z zainfekowanym materiałem roślinnym lub poprzez zawleczone, infekcyjne wektory może dojść do rozwoju infekcji, która może powodować straty w jakości i ilości plonów roślin: ogórków, cukinii, dyni, sałaty, szpinaku, marchwi oraz buraków, tytoni lub lnu. Ochrona roślin przed chorobami wirusowymi polega na systematycznej kontroli materiału roślinnego sprowadzanego do kraju oraz na likwidowaniu zainfekowanych roślin oraz wektora owadziego, którego osobniki mogą bytować na roślinach bądź owocach w celu wyeliminowania wszelkich źródeł wirusa i infekcyjnego wektora, które jak dotąd nie były wykrywane na terenie PRA.

 

Ryzyko fitosanitarne dla zagrożonego obszaru

(indywidualna ranga prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście dokumentu)

Wysokie

 

Średnie

 

Niskie

 

Poziom niepewności oceny:

(uzasadnienie rangi w punkcie 18. Indywidualne rangi niepewności dla prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście)

Wysoka

 

Średnia

 

Niska

 

Inne rekomendacje:

·               brak


Brenneria salicis

Podsumowanie Analizy Zagrożenia Agrofagiem (Ekspres PRA) dla ‘Brenneria salicis’ (Day 1924) Hauben i wsp. 1999

Obszar PRA: Rzeczpospolita Polska

Opis obszaru zagrożenia: łęgi wierzbowe, dziko rosnące drzewa i krzewy z rodzaju Salix, obszar uprawy wierzby energetycznej.

Główne wnioski

Dotąd nie odnotowano występowania Brenneria salicis i nie obserwowano objawów bakteriozy na wierzbach w Polsce. Ze względu na endofityczne występowanie bakterii, można uznać, że nie stwarza ona poważnego zagrożenia, nawet w przypadku wejścia i zasiedlenia przez nowe szczepy, choć warunki klimatyczne i obecność roślin gospodarzy na terenie Polski sprzyjają zadomowieniu.

Jednoczesne wystąpienie wysokiej koncentracji bakterii Brenneria salicis w tkance drzew i nieznanych dotąd czynników środowiskowych sprzyjających chorobie spowoduje wystąpienie objawów i tym samym straty głownie w starszych drzewostanach, z mniejszym prawdopodobieństwem w uprawach szkółkarskich i plantacjach wierzby energetycznej.

     Środki fitosanitarne powinny być podjęte tylko dla objawowo porażonych drzew. Jeżeli na obszarze PRA stwierdzona zostanie porażona objawowo roślina, powinna ona zostać jak najszybciej usunięta w miarę możliwości razem z korzeniami i zutylizowana np. poprzez spalenie. Jeżeli drzewo lub krzew rośnie w skupisku, sąsiadujące bezpośrednio z porażoną rośliną inne okazy wierzb również powinny być usunięte ze względu na możliwość przeniesienia bakterii przez dotykające się liście. Powinno się unikać nowych nasadzeń w miejscach gdzie rosły objawowo porażone rośliny.

W pozostałych krajach EPPO, gdzie wykrywano B. salicis choroba nie stanowi obecnie poważnego zagrożenia.

Ryzyko fitosanitarne dla zagrożonego obszaru

(indywidualna ranga prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu
w tekście dokumentu)

Wysokie

 

Średnie

 

Niskie

Poziom niepewności oceny:

(uzasadnienie rangi w punkcie 18. Indywidualne rangi niepewności dla prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu
w tekście)

Wysoka

 

Średnia

Niska

 

Inne rekomendacje:

 


Cacoecimorpha pronubana

Podsumowanie Ekspresowej Oceny Zagrożenia Agrofagiem dla

Cacoecimorpha pronubana (Hübner, 1799)

Obszar PRA: Rzeczpospolita Polska

Opis obszaru zagrożenia: W przypadku upraw polowych różnych roślin – zachodnia część kraju,
w przypadku upraw pod osłonami – cała Polska.

Główne wnioski:

C. pronubana jest w Europie gatunkiem rodzimym, naturalnie występującym na południu kontynentu,
w basenie Morza Śródziemnego. Zwiększony obrót materiałem roślinnym powoduje zawlekanie szkodnika z sadzonkami roślin oraz kwiatami ciętymi. Z tego powodu, w przypadku sprowadzania do tego typu upraw materiału roślinnego (np. w postaci sadzonek roślin) zalecana jest szczegółowa kontrola fitosanitarna. Zmieniające się warunki klimatyczne mogą pozwolić na przetrwanie C. pronubana w warunkach naturalnych, zwłaszcza w zachodniej części kraju. Prawdopodobieństwo wystąpienia szkód w uprawach polowych jest jednak niewielkie. Dodatkowo C. pronubana może rozwijać się w uprawach pod osłonami. Gatunek został ujęty w dyrektywie Unii Europejskiej 74/647/EEC z 9 grudnia 1974 „On control of carnation leaf-rollers”.

Podstawowym środkiem fitosanitarnym jest kontrola materiału roślinnego, importowanego z obszaru gdzie C. pronubana występuje pospolicie. W przypadku takich miejsc powinna zostać wykonana odpowiednia ochrona chemiczna. Dotyczy to zwłaszcza roślin ozdobnych i przyprawowych produkowanych
w doniczkach, w warunkach polowych, oraz niektórych kwiatów ciętych.

W razie wystąpienia gatunku w warunkach szklarniowych należy wykonać odpowiednie zabiegi chemiczne. Szczególnie duże ryzyko występuje w przypadku sprowadzania sadzonek roślin do uprawy pod osłonami (nie dotyczy to materiału siewnego oraz rozmnożeniowego stanowiącego podziemne części roślin, np. cebul, kłączy).

Należy zwiększyć kontrolę importowanego materiału roślinnego, zwłaszcza uprawianego w warunkach polowych w obszarze basenu Morza Śródziemnego.

Ryzyko fitosanitarne na zagrożonym obszarze  (Indywidualne oceny prawdopodobieństwa przeniknięcia i zasiedlenia oraz wielkości rozprzestrzenienia i wpływu dostarczono w treści dokumentu)

wysokie

średnie

niskie

X

Poziom niepewności oceny

(patrz Q 17 w celu uzasadnienia oceny. Indywidualne oceny niepewności przeniknięcia, zasiedlenia, rozprzestrzenienia i wpływu dostarczono w treści dokumentu)

wysoka

średnia

X

niska

Inne rekomendacje:

 

 

'Candidatus Liberibacter solanacearum'

Podsumowanie Ekspresowej Oceny Zagrożenia Agrofagiem dla 
Candidatus Liberibacter solanacearum

Obszar PRA: Polska

Opis obszaru zagrożenia: (patrz Q 14)
W przypadku upraw roślin psiankowatych obszar zachodniej Polski, uprawy szklarniowe na terenie całego kraju.W przypadku upraw marchwi obszar całego kraju.
Główne wnioski:
Ca. Liberibacter solanacearum‘ może wyrządzić poważne straty w uprawach roślin psiankowatych takich jak pomidory, ziemniaki, papryka, oberżyna. W Polsce, w warunkach polowych, największym zagrożeniem jest dla upraw ziemniaków. Wektor Bactericera cockerelli znajduje się na liście A1 EPPO i nie był dotąd wykrywany w Europie.
W związku z tym, jego wystąpienie na terenie Polski w najbliższym czasie jest mało prawdopodobne. W przyszłości, występowanie agrofaga w uprawach roślin psiankowatych będzie uzależnione od obecności wektora B. cockerelli
i możliwości jego utrwalenia w środowisku. W uprawach polowych sytuacja ta jest mało prawdopodobna i zależeć będzie od warunków atmosferycznych w danym sezonie (surowe zimy mogą wyeliminować wektora). Jest mało prawdopodobne aby B. cockerelli przezimował we wschodniej części Polski, możliwe jest jednak wystąpienie populacji migrujących pod koniec sezonu wegetacyjnego. Możliwe jest również przezimowanie wektora w szklarniach,
w których nie stosuje się insektycydów.W związku z wykryciem ‘Ca. Liberibacter solanacearum‘ na polu marchwi w 2014 roku w Dolnej Saksonii
w Niemczech, gdzie w dużym natężeniu obserwowano występowanie Trioza apicalis (Munyaneza i in., 2015), istnieje ryzyko wystąpienia bakterii na uprawach marchwi w Polsce. W naszym kraju także występuje wektor Trioza apicalis (Luczak i in., 2012). Do ochrony upraw marchwi stosuje się insektycydy, które będą skuteczne również przeciwko Trioza apicalis. W ograniczaniu występowania wektora pomaga też wyściełanie przestrzeni pomiędzy rządami roślin trocinami lub przedzielanie rzędów marchwi roślinami wyki (Aas 2000; Brandsæter i in., 1999). Skuteczne są także siatki ochronne. W niektórych krajach stosowana jest kontrola biologiczna (Avery i in., 2009)

 

Ryzyko fitosanitarne na zagrożonym obszarze (Indywidualne oceny prawdopodobieństwa przeniknięcia i zasiedlenia oraz wielkości rozprzestrzenienia i wpływu dostarczono w treści dokumentu)

wysokie

średnie

x

niskie

Poziom niepewności oceny

(patrz Q 17 w celu uzasadnienia oceny. Indywidualne oceny niepewności przeniknięcia, zasiedlenia, rozprzestrzenienia i wpływu dostarczono w treści dokumentu)

wysoka

x

średnia

niska

 

Inne rekomendacje:

  • Monitoring upraw marchwi pod kątem występowania Ca. Liberibacter solanacearum
  • Monitoring wektorów patogena: Bactericera cockerelli, Bactericera trigonica i Trioza apicalis
  • Przeprowadzenie badań nad możliwością przenoszenia Ca. Liberibacter solanacearum przez inne wektory spokrewnione z Bactericera cockerelli, wystepujące w Polsce, żerujące na roślinach psiankowatych, co jest niezbędne do podjęcia dalszych decyzji.

Candidatus 'Phytoplasma solani’

Podsumowanie Analizy Zagrożenia Agrofagiem (Ekspres PRA) dla ‘Candidatus Phytoplasma solani’

Obszar PRA: Rzeczpospolita Polska

Opis obszaru zagrożenia: Winorośl: Południowe i południowo-wschodnie obrzeża kraju

Kukurydza, ziemniak: Cały obszar kraju.

Inne uprawy (drzewa pestkowe, truskawki, pomidor itp.) - lokalnie w miejscu uprawy.

Główne wnioski:

W sprzyjających warunkach środowiskowych ‘Candidatus Phytoplasma solani’ może powodować poważne straty w ważnych ekonomicznie uprawach w Polsce, takich jak: kukurydza, winorośl, ziemniak czy pomidor. Przy obecnie panujących w Polsce warunkach klimatycznych, występowanie i nasilenie objawów choroby powodowanej przez ‘Ca. P. solani’ jest incydentalne i utrzymuje się na niskim poziomie. Należy jednak podkreślić, że patogen ten ma ogromny potencjał chorobotwórczy dla upraw ze względu na szeroki zakres gospodarzy roślinnych, z których część stanowi równocześnie naturalny rezerwuar patogenu. Nie jest znany kompletny skład gatunkowy wszystkich roślin żywicielskich ‘Ca. P. solani’, a doniesienia o nowych roślinach żywicielskich pojawiają się sukcesywnie, co kilka lat. Chorobotwórczy potencjał ‘Ca. P. solani’ zwiększa także fakt, że istnieje duża grupa gatunków owadów mających zdolność do jego przenoszenia. W przypadku owadów, również nie jest znana kompletna lista wektorów tego patogenu, co sprawia, że bardzo trudno jest przewidzieć jego przyszły wpływ na uprawy. Dodatkowo ‘Ca. P. solani’ do utrzymania się w przyrodzie i zakończenia cyklu życiowego nie wymaga roślin uprawnych, ponieważ znaczna część populacji patogenu zamieszkuje dziko rosnące rośliny, które są również preferowane przez owady przenoszące ‘Ca. P. solani’. Biorąc pod uwagę powyższe, praktycznie niemożliwe staje się całkowite wyeliminowanie tego patogenu ze środowiska naturalnego.

Ryzyko fitosanitarne dla zagrożonego obszaru

(indywidualna ranga prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście dokumentu)

Wysokie

 

Średnie X

 

Niskie

 

Poziom niepewności oceny:

(uzasadnienie rangi w punkcie 18. Indywidualne rangi niepewności dla prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście)

Wysoka

 

Średnia X

 

Niska

 

Inne rekomendacje:

  • Eliminacja roślinnych gospodarzy patogenu, a w szczególności tych stanowiących naturalny rezerwuar, z bezpośredniego sąsiedztwa upraw.
  • Stosowanie zabiegów insektycydowych na uprawach w celu ograniczenia wielkości populacji owadów – wektorów fitoplazmy.
  • Stosowanie w uprawach wolnych od patogenu, certyfikowanych materiałów rozmnożeniowych (dotyczy to również podkładek do przeszczepiania winorośli).

Ca. Phytoplasma pyri

Podsumowanie Analizy Zagrożenia Agrofagiem (Ekspres PRA) dla ‘Ca. Phytoplasma pyri’

Obszar PRA: Rzeczpospolita Polska

Opis obszaru zagrożenia: uprawy gruszy na obszarze całego kraju

Główne wnioski

 

Prawdopodobieństwo wejścia i zasiedlenia jest wysokie. W najgorszym scenariuszu, bez podjęcia środków fitosanitarnych, istnieje wysokie ryzyko znaczących strat w plonie gruszek.

Najbardziej efektywnym środkiem fitosanitarnym będzie kontrola sadzonek drzew gruszy oraz podkładek do szczepienia, sprowadzanych z zagranicy oraz eksportowanych poza obszar PRA. Ponadto zalecane jest stosowanie w sadach i w szkółkach wyłącznie certyfikowanego materiału rozmnożeniowego, wliczając w to siewki drzew oraz podkładki do szczepienia.

 

Nie jest konieczne podejmowanie natychmiastowych procedur fitosanitarnych wobec szkodnika na obszarze PRA.

Ryzyko fitosanitarne dla zagrożonego obszaru

(indywidualna ranga prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście dokumentu)

Wysokie

 

Średnie

 

Niskie

 

Poziom niepewności oceny:

(uzasadnienie rangi w punkcie 18. Indywidualne rangi niepewności dla prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście)

Wysoka

 

Średnia

 

Niska

 

Inne rekomendacje: Nie są wymagane.

·               Brak


Cherry necrotic rusty mottle

Podsumowanie Analizy Zagrożenia Agrofagiem (Ekspres PRA) dla ‘Cherry necrotic rusty mottle’

Obszar PRA: Rzeczpospolita Polska

Opis obszaru zagrożenia: Obszar całego kraju.

Główne wnioski

 

Cherry necrotic rusty mottle poraża różne gatunki drzew owocowych (wisnie, czereśnie, śliwki, brzoskwinie i morele) głównie w krajach azjatyckich. W Europie występuje sporadycznie, w tym w Polsce po raz pierwszy został stwierdzony przez Komorowską i wsp. (2014), i jak dotąd nie pojawiły się kolejne doniesienia dotyczące jego występowania i rozprzestrzeniania na terenie naszego kraju. Wirus przenosi się głównie z zainfekowanym materiałem do szczepienia (podkładki, zrazy, oczka), a potencjalne wektory wirusa: mszyce: Astegopteryx bambusae i Tinocalloides montanus oraz pluskwiaki z rodziny szydlakowatych: Bambusiphaga sp, nie występują na obszarze PRA, ani w krajach ościennych.

W Polsce w warunkach polowych uprawiane są wszystkie rośliny żywicielskie dla tego patogena.  Po przedostaniu się (z importowanym materiałem do szczepienia) może spowodować szkody w uprawach. Jednakże z uwagi na fakt, że wirus nie przenosi się mechanicznie oraz brak obecności odpowiednich wektorów, jego rozprzestrzenienie powinno ograniczyć się jedynie do pierwotnych źródeł infekcji. Z tego względu wirus nie powinien spowodować rozległych strat w jakości i ilości plonu drzew owocowych na terenie naszego kraju.

Ochrona roślin przed wirusami polega na systematycznej kontroli materiału rozmnożeniowego importowanego i rozprzestrzenianego w Polsce, oraz na likwidowaniu zainfekowanych roślin. Na obszarach, w których wirus już wystąpił, ważne jest systematyczne badanie oraz kontrolowanie plantacji. Pozwoli to na wczesne wykrycie choroby i przeciwdziałanie potencjalnym szkodom.

 

Ryzyko fitosanitarne dla zagrożonego obszaru

(indywidualna ranga prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście dokumentu)

Wysokie

 

Średnie

 

Niskie

 

Poziom niepewności oceny:

(uzasadnienie rangi w punkcie 18. Indywidualne rangi niepewności dla prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście)

Wysoka

 

Średnia

 

Niska

 

Inne rekomendacje:

Brak


Choristoneura fumiferana

Podsumowanie Analizy Zagrożenia Agrofagiem (Ekspres PRA) dla Choristoneura fumiferana

Obszar PRA: Rzeczpospolita Polska

Opis obszaru zagrożenia: Tereny leśne, zwłaszcza w północno-wschodniej i południowej części kraju.

Główne wnioski

Choristoneura fumiferana należy do grupy blisko spokrewnionych północnoamerykańskich gatunków zwójkówek będących groźnymi szkodnikami drzew iglastych. Istnieje ryzyko zawleczenia stadiów preimaginalnych (głównie larw i poczwarek) z materiałem roślinnym. W obecny warunkach klimatycznych naszego kraju gatunek ten może zadomowić się praktycznie na terenie całego kraju. Biorąc jednak pod uwagę to, że gatunek ten na naturalnym obszarze występowania zasiedla tereny o surowszym klimacie, to uwzględniając ocieplenie klimatu Polski, najkorzystniejsze warunki do rozwoju znalazłby w północno-wschodniej części kraju i na obszarach gór i pogórza. Istnieje także duże ryzyko, że na nowym obszarze, przy niskim oporze środowiska, może szybko dojść do wystąpienia masowych pojawów tego szkodnika, które w Ameryce Północnej zdarzają się co kilkadziesiąt lat. Utrzymują się one przez kilka kolejnych sezonów, a w ich czasie dochodzi do masowego zamierania drzew iglastych na terenach obejmujących tysiące hektarów. W przypadku przystosowania się tego gatunku do żerowania na rodzimych gatunkach drzew iglastych, zwłaszcza sosny pospolitej i świerka, potencjalne straty w naszych drzewostanach mogą być bardzo duże.

W celu niedopuszczenia do zawleczenia C. fumiferana do Polski, należy utrzymać zakaz importu drzew iglastych i ich części z terenów zasiedlanych przez ten gatunek w naturalnym zasięgu. W razie wykrycia pierwszych ognisk występowania należy doprowadzić do ich natychmiastowej likwidacji z użyciem insektycydów.

Ryzyko fitosanitarne dla zagrożonego obszaru

(indywidualna ranga prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście dokumentu)

Wysokie

 

Średnie

 

Niskie

 

Poziom niepewności oceny:

(uzasadnienie rangi w punkcie 18. Indywidualne rangi niepewności dla prawdopodobieństwa wejścia, zadomowienia, rozprzestrzenienia oraz wpływu w tekście)

Wysoka

 

Średnia

 

Niska

 

Inne rekomendacje:

 


Choristoneura lafauryana

Podsumowanie Ekspresowej Oceny Zagrożenia Agrofagiem dla

Choristoneura lafauryana (Ragonot, 1875)

Obszar PRA: Rzeczpospolita Polska

Opis obszaru zagrożenia: W przypadku upraw polowych różnych gatunków roślin – zachodnia część kraju

Główne wnioski:

Choristoneura lafauryana jest w Europie gatunkiem rodzimym, naturalnie występującym w zachodniej i południowej części kontynentu. Gatunek ten został wykazany także z rozległych obszarów Azji, gdzie na wschodzie sięga po Koreę i Japonię. Zmiany klimatyczne powodują możliwość naturalnego rozszerzenia zasięgu lub zadomowienie się na terenach, w których klimat do tej pory nie pozwalał na rozwój tego gatunku.

Ogólna ocena zagrożenia:

Do tej pory nie było sygnałów o pojawieniu się tego gatunku w Polsce. Odnotowany został jednak na terenie Niemiec, gdzie najprawdopodobniej nie występuje licznie. Ze względu na duże podobieństwo zewnętrzne do kilku innych przedstawicieli z rodziny Tortricidae (z rodzajów Choristoneura i Archips), istnieje możliwość, że nie został on na niektórych obszarach zauważony. Zmieniające się warunki klimatyczne mogą pozwolić na przetrwanie
C. lafaryana w warunkach naturalnych, zwłaszcza w zachodniej części kraju. Prawdopodobieństwo wystąpienia szkód w uprawach polowych jest jednak niewielkie.

Środki fitosanitarne:

Podstawowym środkiem fitosanitarnym jest kontrola materiału roślinnego, importowanego z obszaru gdzie
C. lafauryana występuje pospolicie. W przypadku takich miejsc powinna zostać wykonana odpowiednia ochrona chemiczna. Dotyczy to zwłaszcza roślin sadowniczych, ozdobnych i niektórych przyprawowych produkowanych
w doniczkach, w warunkach polowych.

Należy zwiększyć kontrolę importowanego materiału roślinnego, zwłaszcza uprawianego w warunkach polowych na obszarze zachodniej i południowej części Europy.

Ryzyko fitosanitarne na zagrożonym obszarze

(Indywidualne oceny prawdopodobieństwa przeniknięcia i zasiedlenia oraz wielkości rozprzestrzenienia i wpływu dostarczono w treści dokumentu)

wysokie

średnie

niskie

X

Poziom niepewności oceny

(patrz Q 17 w celu uzasadnienia oceny. Indywidualne oceny niepewności przeniknięcia, zasiedlenia, rozprzestrzenienia i wpływu dostarczono w treści dokumentu)

wysoka

X

średnia

niska

Inne rekomendacje: